Pinkpop ging dit jaar zoals ieder jaar bijna volledig aan mij voorbij. Het enige wat ik zag was een minuut interview met Moke. Moke was dit jaar de huisband van De wereld draait door en dat was een hele verbetering t.o.v. Roel Nogwat met zijn keyboardje. 1 keer speelden ze een Beatles nummer in een Velvet underground-achtige versie en dat kon mij wel bekoren. De Beatles laten mij doorgaans volmaakt koud, maar zijn in een Velvet underground-jasje goed te verteren.
Een tijdje terug had ik de cd van Moke gedownload, maar bij beluisteren ervaarde ik stante pede verveling. Het kon op geen enkele manier boeien en zelfs als achtergrond muziek wist het nog te irriteren. Eigenlijk begreep ik het niet helemaal hoe dat zo kwam. Tot het interview op televisie. Ze vonden Pinkpop geweldig en ze wilden nog 1 ding heel graag en dat was The verve zien en toen was mij alles duidelijk.
En dan nog iets: er zijn bands die de naam dragen van een liedje van een andere band. Dit doet doorgaans nogal fantasieloos aan, waarschijnlijk omdat ik het niet zo goed begrijp. Zo heb je Eric’s trip vernoemd naar een nummer van Sonic youth, Gravenhurst vernoemd naar een nummer van David Pajo en Pullman en ook Caribou vernoemd naar een liedje van The pixies. Die eerste 2 zijn meer dan de moeite waard, maar vanwege de futloosheid die van de naam Caribou uitgaat heb ik die band altijd genegeerd.
Als ik mijn band zou vernoemen naar een nummer van The pixies zou dat zeker niet Caribou geweest zijn. Eerder The bone machine, hoewel je daar een metalband bij verwacht. Of anders Tony’s theme, niet omdat dat nummer zo geweldig is, maar als bandnaam klinkt het wel. Misschien zou het Paco Picopiedra geworden zijn. Of Paco picopiedra La muneca.
Maar goed, het negeren van Caribou was achteraf gezien geen verstandige keuze. Caribou is waanzinnig.