Sarnix.Blog Rotating Header Image

loney dear

Ola Podrida

Ola Podrida ken ik nog maar een paar weken, maar staat sindsdien hoog in mijn wekelijkse meest gespeelde muziek en ik vermoed dat ze hier vaker terug te vinden zijn.

Het valt me altijd bijzonder moeilijk om muziek te omschrijven en ik kan er ook niet de vinger opleggen wat Ola Podrida nu zo bijzonder maakt. Ik kan zeggen er is nauwelijks een ritmesessie aanwezig. De meeste nummers doen het zonder drums. En als ze er zijn dan heel summier. Bijvoorbeeld 1 slag op tel 2 van de 1ste van 4 vierkwartsmaten. En dan op zo’n blok hout/instrument, waarvan ik de naam me totaal niet kan herinneren. Ik ken ze van muziekles van de lagere school en als je zo’n ding in handen had had je niet het gevoel volwaardig mee te doen. Anderzijds is er het nummer Cindy, waar ze bekkens als achtergrond instrument langzaam naar voren halen en waar ze de spanning continu opvoeren om uiteindelijk uit te halen a la Bedhead en niet pontificaal zoals bij de Velvet Underground in sommige nummers.

Wellicht is het nog het makkelijkste om ze af te zetten tegen andere bands.

Ik heb geen idee of ik het geluid van Ola Podrida zo op enige manier heb weten te benaderen. Bovenstaand lijstje is nl. ook van toepassing op Seabear, maar dat is dan ook geweldige muziek.

Als je een aardige usenet provider hebt kan je ze wellicht nog downloaden.


Vrijdagavond Crossing Border in vogelvlucht

Okkervil River is leuk, al heeft de zanger een pathetisch kapsel. New Pornograhpers is uitzonderlijk saai. Andrei Makine spreekt frans en wordt niet vertaald. Ik begrijp er te weinig van. Ik zit naast zijn uitgever (De Geus). Met hem heb ik een aangenaam gesprek. Mede door gedeelde voorkeuren: Akoenin, Murakami, Van Dis. Ton Rozeman leest voor uit eigen werk, maar dat mag je gelijk weer vergeten. Jenny Owen Youngs is niet spannend. Ze praat wel veel met het publiek, maar lijkt er alleen afstand mee te scheppen. Loney, Dear is mij totaal onbekend, maar bijzonder aangenaam. Jammer dat A.F.Th. wacht. A.F.Th. is erg grappig en onderhoudend. Merkwaardig genoeg tot net voor het einde als hij gaat voorlezen uit eigen werk. Dan verlies ik mijn aandacht een beetje. Snel naar Jason Molina. De zaal is eigenlijk vol, maar ik kan me als allerlaatste naar binnen werken. Na 10 jaar Songs:Ohia kan ik niet meer hetzelfde enthousiasme opbrengen. Na 2 nummers kan ik op een stoel zitten en is het prettig luisteren. Hugh Cornwell & Band is een paar nummers leuk. Ben Weaver mis ik net. Beneden staat Salman Rushdie. Salmon Rushdie in de hofstad!