Na “In de ban van mijn vader” van Sandro Veronesi gelezen te hebben zit ik nog even met met het boek te rommelen. Het lijkt een nogal veel gebruikt exemplaar van de bibliotheek. Het papier is al danig verkleurd en en profil zitten er vele vlekken op. Aan de binnenkant zit zo’n stukje karton met verklarende data, waar je je bonnetje kan zodat je weet wanneer je het boek moet inleveren. Op dit stukje karton heeft iemand “prachtboek !” geschreven in een redelijk sierlijk handschrift met een uitermate ruimbedeelde spatie voor het uitroepteken.
Degene die “prachtboek !” geschreven heeft zal dat pas gedaan hebben na het lezen en merkwaardig genoeg ga ik direct vanuit dat iedereen die “prachtboek !” heeft gelezen dit gedaan heeft na eerst het boek gelezen te hebben, want dat overkwam immers mij. En vervolgens vraag ik me niet eens zozeer af wie dit geschreven zou kunnen hebben (, ik kan aan het handschrift niet eens zien of het vrouw of een man zou betreffen), maar waarom diegene dit geschreven heeft.
Het is volstrekt niet de plaats om een recensie achter te laten. De achterflap zal wel gelezen worden, mocht iemand erover twijfelen om het boek te lenen. En toen wist ik het: geen kunst omdat het moet, maar recensie omdat het moet of waardeoordeel omdat het moet. Het is uiting geven aan een emotie, die niet bedwongen kan worden. Het is zo klein geschreven met een zo duidelijke spatie tussen woord en uitroepteken dat ik de emotie bijna kan voelen. Ik wilde zeggen het is graffiti zonder estetisch verlangen, maar daar kan ik geeneens een uitspraak over doen. Mijn eigen handschrift is zo kinderlijk en onooglijk dat ik al direct waardering voel voor een zo leesbare en sierlijke uitspraak. Kortom het is estetisch verantwoord, al dan niet met intentie, en het komt recht uit het hart.
