Er was een tijd dat TDK SA90 bandjes per stuk meer kosten dan 5 gulden, vaak zelfs 5,95. Ik wachtte doorgaans geduldig op een actie van 5 SA90 bandjes voor 25 gulden. Zo’n actie kwam eens in de zoveel tijd voorbij. Ik geloof niet dat ik ooit langer dan 2 of 3 weken mijn geduld op de proef hoefde te stellen. Eigenlijk schommelde ik een beetje heen en weer tussen ongeduld en een verheugen op de nieuwe muziek. Als het eenmaal zover was dan kocht ik 5 SA90 bandjes en van 2 tot 3 bandjes wist ik al welke muziek er op zou komen te staan. De rest zou zich van zelf wel vullen.
SA90 wrapped. Nog steeds het idee in mijn achterhoofd om een keer een mixtape om voor iemand zijn/haar verjaardag te maken.
4 generaties SA90. Ik heb lang een autoradio gehad met cassettespelert. Tot een jaar geleden speelde ik ze nog af.
Bandjes werden onderling uitgeleend en met behulp van een dubbel-cassettedeck werd muziek van het ene bandje op het andere gekopieerd. Op mijn “stereo cassette-recorder” zat zelfs een knopje voor “high-speed dubbing”. Daarmee kon je 2x zo snel kopieren, maar in het kopieren zelf ging niet zo zeer de tijd zitten. Die was je kwijt aan de hoesjes van de bandjes. Op de zijkant kwam duidelijk te staan wat op kant A en wat op kant B stond. En altijd proberen om wat ruimte over te laten, want op het bandje zelf kon meestal nog wat extra muziek en dat moest ook op de zijkant zichtbaar worden. Op het grote vlak werden de songtitels stuk voor stuk opgeschreven. Bij voorkeur duurden de nummers zo lang dat er evenveel liedjes op 1 kant pasten als dat er regels waren om de songtitels op te schrijven, maar dat was bijna nooit het geval. Oplossingen waren vanaf het begin klein schrijven, maar in het geval van punk en crossover was dat een heilloze zaak, omdat er soms meer dan 20 liedjes op het album stonden. (D.R.I., wie kent ze niet?).
Ik heb nog een dubbel cassettedeck staan op de rommelkamert, zodat ik nog steeds bandjes zou kunnen afspelen.
Het resultaat van al die praktijken was was dat je heel bewust een bandje aan het vullen was. Naderhand wist je niet alleen precies welke band er met welk album op het bandje stond en hoe de resterende minuten waren ingevuld, je wist ook van de meeste liedjes de titels. Je kon een liedje horen en je wist vaak de band, het album en de titel te noemen.
Na de introductie van de cd werd dat al iets minder. De cd was een zoveel meer gewilder product dan de lp. Lp’s hebben was leuk, maar met de komst van de cd ontstond er een soort verzamelwoede in Nederland. Je kon geen rijtje cd’s hebben, je moest een kast vullen. Ik ging daar enigszins in mee, maar ik zette toch weer al mijn cd’s op bandje want dan kon ik er op mijn walkman naar luisteren en daar heb ik er wel een aantal van versleten. Het kwam er hoe dan ook op neer dat het kopieren voor mij geen halt werd toegeroepen. Integendeel, door de hoeveelheid cd’s, die werd aangeschaft, was er weer meer muziek om te kopieren. Dat gebeurde vanzelfsprekend, alleen omdat de hoeveelheid toenam werd het bijhouden van alle titels een stuk bewerkelijker. Na een paar cd’s op bandje gezet te hebben begon je er steeds meer tegenop te zien om al die titels over te schrijven. Ik deed het nog wel, maar ik zag er steeds minder de lol van in. Bovendien, omdat de hoeveelheid muziek toenam en de tijd om te luisteren beperkt bleef kende je steeds slechter de titels. Als je een bandje luisterde bleef de informatie vaak beperkt tot band en album en slechts met heel leuke liedjes nam je de moeite om te achterhalen hoe het liedje heette.
Op het moment dat je een cd-brander in je pc kon stoppen was het hek van de dam. Ik deed mijn dubbel-cassettedeck niet direct mijn huis uit, maar de hoeveelheid cd’s nam langzamerhand gestaag maar zeker toe. Ik woonde naast de Centrale Discotheek Rotterdam, die adverteerde met de grootste verzameling cd’s van Europa en doet dat waarschijnlijk nog steeds en opeens heb je alles wat je op cd wilde hebben op cd. Het grote voordeel voor mij was dat ik geen titels etc. meer hoefde over te schrijven. Ik legde de cd-hoesjes onder de scanner en printte ze uit. Beetje knippen en plakken en het leek bijna een orginele cd.
Dit niet meer uit-den-treure overschrijven van de titels anonimiseerde de liedjes. De hoeveelheid cd’s nam snel toe en de hoeveelheid muziek die je tot je nam kende je niet meer door en door zoals je dat gewend was. Titels gingen zo langzamerhand verloren. Als je een cd opzette dan wist je welke nummers er op stonden en je kennis beperkte zich daar toe. Als je een liedje hoorde zonder zelf de cd opgezet te hebben kon je zeggen welke band het was en zeer waarschijnlijk welk album, maar daar hield je kennis op.
Enerzijds was je wel blij met de toename van je cd’s, maar je moest er een kast of kasten voor kopen. Het neemt ruimte in en dan blijkt ook nog dat de kwaliteit van cdr’s te wensen overlaat en dat mijn cd-speler na een tijdje moeite krijgt met bepaalde type cd’s. Als gevolg daarvan werden Arita’s en sony cdr’s opeens stukken minder populair. Economisch is dat allemaal niet zo heel verantwoord en cd’s huren bij de discotheek (“platenbieb” was een veel gebruikte uitdrukking) was ook niet gratis, wat de komst van mp3 bijzonder welkom maakte.
Toen ik voor het eerst van mp3 hoorde of er over las voelde ik me vervuld worden met een intens gelukzalig gevoel. Mp3, mp3, dat is het. Dat is wat ik altijd wilde. Mijn leven was compleet. Wellicht enigszins sterk aangezet, maar alleen al de klank van het woord, de afkorting, de extensie of de compressie-techniek (wat is het eigenlijk?) maakte me bijzonder nieuwsgierig. Wat mij betreft was het Internet af met de introductie van Napster, de meest waanzinnige applicatie allertijden. Met Napster kon je mp3-tjes met het grootste gemak uitwisselen. Hier kon niets meer tegenop en als ik eerlijk ben vind ik het nog steeds zonde dat er geen Napster meer is. Met Napster leerde je in korte tijd zoveel nieuwe muziek kennen. Je zocht een bandje en kreeg een lijst te zien met mensen die mp3-tjes hadden van het gezochte bandje. En dat niet alleen, je kon gelijk in hun mp3-verzameling kijken. En dat niet alleen, je kon ze ook gelijk downloaden. (En dat niet alleen, je kon direct met de ander chatten en ze leren kennen. Dat laatste doet er niet zo veel toe, maar het wel een heel leuke feature. Net als alle chat-kanalen.)
Via Napster downloadde je vooral individuele liedjes. Slechts bij uitzondering haalde je een hele cd binnen. Het ging nog niet zozeer om al je muziek te digitaliseren om op je computer te hebben. Het was leuk om snel een liedje dat je gehoord had te downloaden, zodat je het kon luisteren wanneer je maar wilde. Op het moment dat een meisje uit de Verenigde Staten, waar ik weleens mee chatte, vertelde dat ze 1200 mp3-tjes op haar pc had staan dacht ik vooral hoe fijn het was dat je je muziekspeler op random/shuffle kan zetten en dat ie leuke muziek blijft spelen. Ik voelde geenszins de behoefte om een zo groot mogelijke collectie aan te leggen, want ik had toch het meeste op cd staan en cd’s speelde ik nog dagelijks af.
Met Napster was het hek nog niet helemaal van de dam, want met Napster werd vooral de behoefte aan muziek vervuld. En mp3-tjes waren leuk, maar ik zette niet mijn computer aan om naar muziek te luisteren. Mp3-tjes werden gebrand op cd en die werd op zijn beurt in de cd-speler gelegd. Echter, met de aanschaf van mijn eerste iPod verdween de noodzaak om mp3-tjes om te zetten. Ik wilde mp3-tjes en niets anders dan mp3-tjes. Napster was van het toneel verdwenen, maar de uitwisseling via usenet en torrents nam een aanvang. De grote van de harde schijf in de pc bleef toenemen om alle muziek maar te kunnen bewaren en beluisteren. Ook al was mijn eerste iPod voorzien van een 40gb harde schijf ik moest nog steeds een selectie maken en naarmate de tijd verstrijkt en er steeds meer muziek bij komt wordt de selectieprocedure steeds strenger.
Mijn eerste iPod (classic), die het niet zo heel lang uitgehouden heeft.
Mijn eerste iPod ging kapot op het moment dat de garantie verlopen was. Ik vond een nieuwe iPod best prijzig en heb het een week uitgehouden zonder iPod. Op het moment dat er een actie was waarbij een iPod 30 euro goedkoper was heb ik gelijk een nieuwe aangeschaft. Ik was weer compleet. De iPod classic was ondertussen vervangen door de iPod video, maar vanwege de prijs was ik voor het model met een 30gb harde schijf gegaan met een nog strengere selectieprocedure als gevolg. Volgens mij heb ik deze nu alweer een jaar of 3, misschien 4, en de beperking van 30 gb is geen probleem gebleken. 30gb goede muziek heeft zelfs mijn voorkeur boven 60 gb goede en redelijke muziek.
Mijn huidige iPod (video) doet het nog steeds.
Het ter ziele gaan van Napster was bijzonder vervelend en het heeft lang geduurd voordat er iets voor in de plaats kwam. Weliswaar kan je er niet downloaden, maar voor een muziekverslaafde voorziet het wel degelijk in een aantal behoeften. Last.fm biedt niet alleen statistieken, maar ook buren, die naar ongeveer hetzelfde luisteren als jij. Tegenwoordig doen ze ook aan “events“, zodat je kunt zien welke bands, waar je naar geluisterd hebt, er in je buurt komen optreden. En het mooiste van alles is de rubriek “Recommended for you“(, waar je voor ingelogd moet zijn met je eigen account). Gebaseerd op je profiel/luistergeschiedenis wordt een lijst samengesteld van muziek, die je zomaar heel erg leuk zou kunnen vinden. Wat wil ik nog meer? Helemaal niets zou je denken.
Met statistieken kan je alle kanten op.
Helemaal niets? Toch wel, het kan altijd beter, mooier, nieuwer, handiger. Soundamus maakt een mooie lijst voor mij, waar ik kan zien welke nieuwe cd’s, ep’s etc. uitkomen van bandjes waar ik naar geluisterd heb. En misschien komt er wel een dag binnenkort dat er een plugin/greasemonkey script voor die website gemaakt wordt die links naar de torrents erbij plaatst. Niet alleen zien wat nieuw uit is, maar wat je direct op je harde schrijf kan zetten.
Met websites als last.fm en myspace is de toegankelijkheid tot nieuwe onbekende en leuke muziek zeer groot geworden. Zo groot dat je er een uurtje of 2 uurtjes voor gaat zitten om nieuwe muziek te ontdekken. Ik luister dan mijn recommendations en als me bevalt wat ik hoor zoek ik de torrent en download ik de muziek. Binnen no-time staan er vele nieuwe bandjes op mijn harde schijf. Waar de tijd eerst ging zitten in het overschrijven van de titels en later in het scannen en printen van de hoesjes gaat het nu zitten in het overzichtelijk houden van je verzameling mp3-tjes. Wat komt er bij, wat haalt het niet, wat blijft er staan en wat gaat er uit? De hoeveelheid muziek kan zo snel toenemen dat ik niet alleen niet meer kan zeggen welk album het betreft, maar dat ik in veel gevallen de bandnaam niet kan plaatsen bij de muziek die ik hoor. Als ik op de fiets zit kan je me van tijd tot tijd mijn iPod uit mijn binnenzak zien halen. Soms kijk ik hoe het liedje heet, maar het komt vaak genoeg voor dat ik alleen maar nieuwsgierig ben naar welk bandje ik nu eigenlijk aan het beluisteren ben.
