Sarnix.Blog Rotating Header Image

Down memory lane

Random rants from the past

The Pixies

Ik geloof niet dat er een band is waar ik meer van heb gehouden dan van de Pixies. Als last.fm toen al bestond dan had stonden er meer dan 100k plays achter de Pixies. Maar destijds heb ik ze nooit gezien. We keken steeds naar dezelfde beelden van VPRO’s Onrust (heette het zo?) van een concert van de Pixies in Tivoli, Utrecht. Ik zie de beelden nog voor me en ik kwam er laatst achter dat de beelden integraal op youtube staan.
De volgende tour kwamen ze in Amsterdam in de Edamhallen (opnieuw, heette het zo?) Maar het was nogal een reis en kostte geld zonder dat we uberhaupt wisten of het concert uitverkocht was. Ik had het vermoeden van wel, maar eigenlijk weet ik het tot de dag van vandaag niet.
De volgende kans om de Pixies te zien was in het voorprogramma van U2 in de Kuip. Als ik ergens niet naar kan luisteren is het U2 wel. Ieder nieuw nummer lijkt de eerste 10 seconden best aardig, maar al na 20 seconden heb ik het hele nummer al gehoord en lijkt het alsof ik het 30 keer heb gehoord. Desalniettemin zouden we naar dit concert gaan (en na de Pixies waarschijnlijk gelijk verlaten), maar zover kwam het niet omdat de band uit elkaar was.
Er volgde zo’n lange tijd niets dat de Pixies uit het collectieve geheugen leken gewist, maar op een dag was er het gerucht dat ze bij elkaar zouden komen. En ze kwamen bij elkaar. Een reunie tour die in Nederland via de Heineken Music Hall in Amsterdam (in dat entertainment park in de Bijlmert) ging.
Tegelijkertijd kwamen er enkele dvd’s uit. In 1 dvd zie je nog niets. Een gang. En opeens komt Charles Thompson IV a.k.a. Black Francis a.k.a. Frank Black om de hoek zetten. Een dik kaal mannetje, dat vanwege zijn dikke buik een beetje achterover-leunend loopt. In zijn hand een vierkant hoorntje met smurfenijs. En het enige wat ik kan denken is: “Jezus, wat is die gast cool! Wat is die gast cool!”
Nu zijn we al meerdere reunie tours verder en heb ik er zelfs 1 overgeslagen. Het was zoiets als de Wedding Present. Meer dan 10 jaar niet in NL geweest en opeens staan ze jaar na jaar in Rotown. Dan gaat de lol er toch een beetje vanaf.
Daarmee ben ik gekomen bij het punt dat ik wil maken: de lol is helemaal terug. Al lezend over ik-weet-niet-meer-wat op Internet kom ik er opeens achter dat de Pixies een nieuwe EP hebben uitgebracht: EP1! Gelijk probeer ik mijn verwachtingen te temperen om niet al te teleurgesteld te raken, maar niets van dat alles. Ik vind Bagboy waanzinnig!

Downers

Marvin zie ik de volgende dag. Hij is groot en sterk met een sterk atletisch lichaam en net als ik 19 jaar. Hij sloft op zijn slippers zoals iedereen hier. Hij draagt een trainingspak en een zonnenbril. Dreadlocks hangen voor zijn ogen als hij me toeknikt. Ik knik terug en probeer het gevaar van zijn aanwezigheid in te schatten. Hij lijkt me een aardige jongen, maar onvoorspelbaar. Is dat wel een indruk of leid ik dat af uit het feit dat hij bijna continu in de separeerruimte wordt gehouden?

Als ik hem de 2de keer zie valt me pas op hoe langzaam hij door de gang sloft. Ik heb geen idee in welke mate hij de wereld om hem heen waarneemt of tot zich door laat dringen. Hij komt naast me zitten op de gang. Hij draait een shaggie van me en rookt hem op alsof dit het beste is dat hem kan overkomen. En zeer waarschijnlijk is dat daadwerkelijk het geval. Hij drukt zijn shaggie uit en draait er nog 1. Ik geef hem vuur en het beetje energie dat hij net nog aan de dag legde lijkt langzaam weg te vloeien. Tijdens het roken valt zijn kin af en toe op zijn borst en lijkt hij even uit zijn trance te ontwaken. Zo geconcentreerd als hij net rookte zo weinig aandacht heeft hij nu voor zijn shaggie. Als hij hem naar zijn mond brengt zie ik de grote kegel as, die vlak voordat hij het shaggie in zijn mond steekt afbreekt en op zijn trainingspak valt. Hij neemt het waar, neemt dan een diepe trek en doet dan een halfslachtige poging om de as weg te vegen.

Het personeel slaat af en toe praat uit waaruit blijkt dat ze zichzelf op de borst slaan wat betreft hun moed en onversaagbaarheid ten aanzien van Marvin. Hoe agressief hij ook wordt ze krijgen hem er wel onder. Ik heb het nog steeds niet gezien. Ik heb hem 1 keer horen tegenstribbelen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat er veel kracht mee gepaard gaat. Hij is sterk, maar hij zit zo onder de downers dat hij geenszins tot echte tegenstand in staat is.

Zo gaat het dagenlang. Marvin sloft en laat bij ieder shaggie de as op zijn trainingspak vallen en veegt die alleen weg als hij gezien heeft dat het er op viel. Hij draagt zijn onafscheidelijke zonnebril. Ik geloof niet dat ik hem 1 keer in de ogen heb kunnen kijken. Hij doet me denken aan de indiaan uit One flew over the cuckoo’s nest. Een aardige, ongevaarlijke reus.

Het personeel lijkt in paniek. Er wordt snel heen en weer gelopen. Er wordt tegen elkaar geroepen en het veiligheidsprotocol wordt in werking gesteld. Ze doen erg hun best om nonchalant over te komen. En eindelijk hoor ik het: tijdens het luchten is Marvin ontsnapt. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht. Ik voel me enigszins in de maling genomen door hem, maar ben vooral geamuseerd. Was die sloomheid zo geacteerd en hij heeft hij op zijn moment gewacht? Ik krijg te horen dat het niet leuk is. Voor niemand, ook niet voor Marvin, want die krijgt er problemen bij. Nu lach ik mijn tanden bloot.

Aankomst op 5 noord

“Dit is je kamer voor de komende tijd. Marvin gebruikt het rechterbed. Dit bed is voor jou.”
Ik kijk de kamer rond. Grijs linoleum op de vloer. 2 bedden, die strak opgemaakt zijn. Een vaalgroene kledingkast, frisgroen bedoeld, cremekleurige muren en uitzicht op de haven. Ik knik wat met mijn hoofd en gooi mijn tas op het linkerbed.
“Marvin is er nu niet. Hij is net door het lint gegaan. Dat gaf wat kabaal, maar met zijn 3-en waren we hem de baas. Hij zit nu in de separeerkamer, maar vanavond zal je hem ontmoeten.”
“Berg je kleding in de kast op en kom dan mee. Het is tijd om te eten.”
Wat later leer ik wat andere mensen op de afdeling kennen. Joep, een javaanse surinamer, klein van stuk en alleen al naar hem kijken doet me glimlachen. Later zal hij mijn favoriete voetbalclub een knuppelteam noemen. Anja, een huisvrouw die eruitziet als huisvrouw en nooit iets anders zal zijn of als iets anders gekwalicificeerd kan worden, heeft een groot schonkig lichaam met zware borsten. Ik voel de onmogelijkheid om haar enigszins aantrekkelijk te vinden. Aardig is ze wel, zoals huisvrouwen aardig kunnen zijn. Erik is anders. Hij geeft me een veel te stevige hand en kijkt me strak aan vanonder zware wenkbrauwen. Wat wil hij van me? Is dit een test? Heeft hij nu een ergens een punt van gemaakt? Irene is een vrouw, die een andere kant opkijkt als ik haar aankijk. Als ik mijn hoofd afwend kijkt ze me aan. Als ik haar blik wil beantwoorden kijkt ze de andere kant op.
Aan tafel hoor ik dat Marvin niet op mijn kamer zal overnachten. “Hij is niet gevaarlijk voor jou, hoor, maar uit voorzorg houden we hem in de separeerruimte. Hij valt alleen personeel aan.”