Sarnix.Blog Rotating Header Image

Armstrong

De verbeelding als rechtvaardiging van doping in het wielrennen pleit ten nadele van Lance Armstrong

De titel van een opiniestuk van Bert Wagendorp op de website van de Volkskrant luidt “doping maakt het gevecht geloofwaardig“, maar nergens wordt deze stelling beargumenteert. Wagendorp toont alleen aan dat doping en wielrennen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Daar kan je vervolgens moeilijk over doen en dan ben je een “fantasieloze moralist” en heb je te kampen met een “immense ambtenarensaaiheid”. Of je doet er niet moeilijk over en dan ben je niet alleen een realist, maar ook een romanticus, omdat je weet dat “geloofwaardigheid [..] in het wielrennen niet het het hoogste goed [is]. Ook de gemanipuleerde waarheid is in het cyclisme geloofwaardig”, volgens Wagendorp. Kortom, Wagenmaker doet een beroep op de waarheid, maar deze is per definitie in het wielrennen gemanipuleerd. Daarmee sluit Wagendorp de weg af naar geloofwaardigheid en gaat het vooral om de verbeelding. Het is immers de homo ludens die aan de hand van de verbeelding “het leven buitengewoon veel aangenamer maakt”.
Als ik het voorgaande aanneem, en voor in ieder geval een moment wil ik dat, dan verbeeld ik me het liefst dat Lance Armstrong (LA) geen enkele Tour de France (TdF) heeft gewonnen. Alle TdF’s die LA won getuigden van een “immense ambtenarensaaiheid”. Ze werden van begin tot eind dood gecontroleerd. Er was geen andere renner die serieus de competitie aan kon gaan met het ultiem geprepareerde lichaam van LA. Dat is niet eens zo erg, want van Indurain en Hinault etc. accepteerde ik dat ook, maar LA was een ander geval. LA nam de “Angelsaksische moraal” mee naar de TdF en het volgende voorbeeld illustreert dat treffend.
LA nam in zijn eerste postkanker TdF Marco Pantani op de Mont Ventoux mee naar boven door pathetisch op zijn achterwiel te wijzen. Hij liet Pantani de rit winnen, maar wat deed Pantani toen? Pantani beweerde de sterkste te zijn en dat was tegen het zere been van LA. LA is immers een fundamentalist van de “doodsaaie, kale waarheid” en die moet geĆ«erbiedigd worden. Zo erg, dat LA anderen niet meer kan laten winnen, wat juist zo mooi was aan Indurain. Sinds Pantani deelde LA pas de cadeaux uit.
Daarom vind ik het zo mooi als LA zo hard valt als maar mogelijk is. 7 immens saaie TdF’s heeft ie ons gegeven. 7 jaren van doodsaaie, kale waarheid fundamentalisme. 7 jaren die niets aan de verbeelding overlieten. De eerste mooie tour sinds lange tijden was het jaar dat LA niet meer meedeed. Wat een spektakel was dat met Floyd Landis en het ontbreken van een team dat kon controleren.

Laten we aannemen dat de verbeelding het leven buitengewoon aangenaam maakt, maar dat pleit geenszins in het voordeel van Armstrong. Wellicht in het voordeel van wielrennen, maar als het om Armstrong gaat verbeeld ik me veel liever dat hij zijn kanker niet had overwonnen.

Be Sociable, Share!
  • Twitter
  • Facebook
  • email
  • StumbleUpon
  • LinkedIn
  • Reddit
  • Tumblr
  • Google Bookmarks