Sarnix.Blog Rotating Header Image

September, 2012:

Hoe NRC.nl met je aan de haal kan gaan

De hoofdredacteur van de NRC verschijnt weleens aan tafel bij DWDD en vertelt dan steevast dat de NRC het zo goed doet. Er worden weliswaar minder kranten verkocht, maar al met al wordt de NRC samen met NRC.next en NRC.nl stukken meer gelezen. De NRC heb ik jaren geleden al opgezegd, want de laatste maanden gingen ze vaak ongelezen en netjes opgevouwen naar het oud papier. De NRC.next heb ik een keer met een proefabonnement genomen, maar is niet meer dan een niemandalletje. NRC.nl daarentegen is meer dan de moeite waard.
In de categorie “kijken” zeer relevant in deze verkiezingsperiode, want het betreft tenslotte een vliegtuigje van het CDA: Kijken: beelden van de botsing tussen Cessna en reclamevliegtuigje van het CDA. Het hele luchtruim is leeg en dat er een klein miezerig vliegtuigje voor je zit en het dan nog weet te raken, terwijl dat het enige is dat je net niet moet raken …
Ook leuk is als NRC.nl je zelf het nieuws laat verzinnen zoals in Tweede wietkwekerij in zaak-Kekerdom – doodsoorzaak nog onduidelijk. Wat is er aangetroffen in een pand? Een dode 50-jarige man en een dode 47-jarige vrouw (zijn vriendin), een dode 59-jarige bewoner, een politieman en de ex van de vrouw. Zijn de laatste twee dood? Waarschijnlijk niet, omdat de eerste expliciet wel dood zijn verklaard. Grote kans dat de politieman niet alleen springlevend was, maar ook in zijn uniform daar rondliep. Ik stel hem mij zo het makkelijkste voor en er is geen reden om aan te nemen dat hij niet in uniform aanwezig was toen de andere politiemensen binnen kwamen zetten. “Hee, jullie ook hier … gezellig.”  De ex van de vrouw is waarschijnlijk een man, maar eigenlijk durf ik daar niet van op aan te gaan. Hoe dan ook, zeer waarschijnlijk kan hij of zij aardig klaverjassen. Eenmaal binnen met zijn vieren, aangenomen dat ze met zijn 2-en huiszoeking kwamen doen, zullen ze minimaal tot de 1500 hebben gespeeld en wellicht nog een revanche hebben gedaan. Of misschien speelden ze tot de 150, maar dat ligt er net aan hoe je de punten noteert. Pas later zijn ze boven gaan kijken, want “in het huis werd later op de dag een wietkwekerij aangetroffen.”
Nog later werd er in een ander pand van het stel, dus niet de bewoners, maar in Millingen aan de Rijn, waar ze wel de bewoners waren, maar niet de eigenaren, want het pand werd gehuurd, maar ook daar was een wietkwekerij en daar liep geen politieman in uniform rond, maar die verhuurde het wel en hij kan het geweten hebben, maar ook misschien niet, dat weet je immers niet, want dat staat niet in het berichtje, maar wel dat ie actief is voor het korps Gelderland-Zuid en daar zitten heel goede tussen, dus kan je niet zomaar 1 op 1 conclusies trekken, maar dan toch wel dat die laatste twee mensen, die politieman en die ex, toch zeker niet dood zijn, want er zijn maar 3 dodelijke slachtoffers en dat waren een man, een vrouw en een bewoner, maar oh nee de politieagent is toch dood en als hij dood is dan zal die ex van de vrouw ook wel dood zijn, maar is nog niet helemaal duidelijk of dat nu een man of vrouw is, net zoals de bewoner, want dat is maar hoe je het wilt schrijven, zoals mensen het niet meer over directrices willen hebben en al helemaal niet over chauffeuses, dus wat doe je dan nog met een bewoner, zeker als die 59 jaar oud is?

UPDATE
Het blijkt de schrijver van het stukje over de wietkwekerijen een update heeft doorgevoerd die het een en ander stukken duidelijker maakt. Van volstrekt onbegrijpelijk is het opeens best te lezen. Van de verandering met de grootste gevolgen heb ik screenshots gemaakt. Hoe het woord “een” zoveel verschil kan maken.

Voor:

Na:

Jef Geeraerts in de jaren ’80

Jef Geeraerts heeft wat mij betreft een aantal uitstekende boeken geschreven. Met name zijn Gang Green serie, waarover kamervragen zijn gesteld in het Belgische parlement, is fantastisch. Als je Belgisch Kongo nog niet kende, dan biedt deze reeks een aardige inkijk. Naast zijn meer literaire en auto-biografische werken heeft hij ook een misdaad reeks geschreven, waarbij Vincke en Verstuyft de hoofdrollen spelen. Nu heb ik gisteren een aantal boeken gekregen, waaronder de eerste misdaad cyclus van Geeraerts en ben ik de avonturen van Vincke en Verstuyft aan het herlezen. De avonturen van Vincke en Verstuyft zijn aardig om te lezen, maar niet geweldig. Het zijn net iets te typische romanpersonages. Ze zijn net iets te goed en te cool om nog leuk te zijn, en dan met name Vincke. Ze hebben het net iets te goed voor elkaar om nog interessant te zijn, en dan met name Vincke.
Deze Vincke en Verstuyft zijn werkzaam bij de politie en lossen een hoop moorden op en zijn meer dan slechts roman personages; het zijn alter-ego’s van Geeraerts en dan met name Vincke. De ander, Verstuyft, is “een grote blonde, zwaargebouwde man met een rose baby face en een worstelaarsnek, die alleen nog een deukhoed mankeerde om de rol van een onversaagde private eye te vertolken in een gangsterfilm van de jaren dertig”. En als hij zijn regenjas uitdoet dan “spant zijn balzer om zijn massieve borst.” Geeraerts zelf is niet groot of breed, maar valt eerder smal en klein te noemen. Verstuyft kan je daarom niet direct afserveren als een alter ego van Geeraerts zelf, maar op veel plekken kan je lezen over de bewondering voor fysieke kracht, behendigheid, reactiesnelheid, etc. Verstuyft is niet een domme kracht, maar een van gezondheid blakende blonde halfgod, die eigenlijk best verlegen is en daarbij nog aimabel.
Vincke daarentegen is nauwelijks te onderscheiden van Geeraerts. Hij heeft alles voor elkaar, doet precies wat hij wil, is voor niemand bang, heeft een mooie en welgestelde vrouw met een eigen carriere als binnenhuis-architect, en heeft zelf ook nog een zeer respectabele carriere waarin hij de samenleving beschermt tegen sinistere moordenaars die slimmer denken te zijn dan de wet. Hij heeft “een gaaf, verzorgd gebit”, zijn huid is “zonnebank zacht bruin”. Zijn gezicht heeft “iets innemends”, wat komt door zijn mondhoeken die iets omhoog staan. Hij heeft een “Romeinse neus in combinatie met donkerblauwe ogen-en-kastanje-bruin-haar, dat hij een tikje te lang droeg voor zijn functie”. Want ondanks dat hij heel goed is in zijn werk blijft hij heel nonchalant. Vincke is eigenlijk te cool om waar te zijn. En dat blijkt dan ook bij herlezen. Vincke is supercool in de jaren ’80, wat niet zo gek is, want Trap is in 1984 uitgebracht. In Trap beschrijft Geeraerts de kleding waarmee hij op zijn werk verschijnt: “Het bestudeerde contrast tussen zijn rose hemd, knalblauwe das en het okerkleurige leer van zijn Versace-jasje was bevredigend”. En opeens is Vincke eigenlijk best wel weer leuk.