Sarnix.Blog Rotating Header Image

September, 2009:

Mexicaanse griep

Afgelopen dinsdag was voor mij de eerste dag van het nieuwe collegejaar. Na afloop fiets ik naar huis en het begint direct te regenen. Ik word nat tot op mijn onderbroek en sta zo in de Lidl mijn boodschappen af te rekenen om daarna doorweekt op mijn fiets te stappen en de tocht voort te zetten. Thuisgekomen trek ik al mijn kleren uit en ga onder een warme douche staan.

De volgende dag fiets ik naar de universiteit en ondanks dat ik goed geslapen heb voel ik me niet heel fit en een beetje hangerig. Na de colleges fiets ik naar J. Als ik aan zijn deur sta voel ik me al een beetje leeg. Het is weliswaar 9km fietsen, maar toch ben ik uitgeblust. Als ik aan het einde van de middag letterlijk wil opstaan om naar huis te gaan kost het me heel veel moeite. Eenmaal thuis maak ik eten klaar, maar ik werk het met het grote tegenzin naar binnen. En dat doet me denken aan de keer dat ik het norovirus te pakken had. Geen trek in eten en misselijk zijn slechte voorbodes.

‘s Avonds ga ik niet al te slecht naar bed en val in slaap. Echter, na een uur wordt ik wakker en voel me koortsachtig. Het lukt me niet meer om in slaap te vallen en ik voel de koorts toenemen. Mijn lichaam staat in brand. Het is uit te houden, maar ik zweet wat af onder mijn dekbed en voel me misselijk. Pas tegen 7 uur ‘s ochtends voel ik de koorts afnemen en val ik in slaap. De emmer naast mijn bed blijft ongebruikt.

Om half 12 zit ik aan mijn ontbijt. Met tegenzin eet ik 2 boterhammen en probeer zoveel mogelijk te drinken. Dan moet ik snel naar de w.c. en constateer diarree. Niet 1x, maar een aantal keer en de viscositeit  neemt snel af. Gedurende de dag drink ik zo’n 3 liter, wat ik nodig denk te hebben en ben blij dit binnen te houden. In plaats van gewoon brood besluit ik geroosterd brood te eten en neem me voor dat ‘s avonds weer te doen.

‘s Avonds heb ik geen trek. Ik voel me misselijk, leeg, moe, heb hoofdpijn en het ook erg warm. Ik meet mijn temperatuur niet. Ik ben bang dat ie al hoog is en dat ie nog gaat oplopen. Ik denk niet dat het me gaat lukken om nog 2 geroosterde boterhammen te eten. Te misselijk. Ik besluit een paracetamol te nemen en hoop op dat ik deze binnen kan houden. Dat lukt. Het is half 9 en ik ga op de bank liggen.

Het is volslagen donker als ik wakker word. Het blijkt half 11 te zijn. 2 uur geslapen! Daarbovenop voel ik me niet misselijk en heb geen hoofdpijn. Ben ik aan het opknappen of is de paracetamol zijn werk aan het doen of is dat hetzelfde in dit geval? Hoe dan ook ik maak er direct gebruik van. Ik rooster 2 boterhammen en probeer zoveel mogelijk te drinken. Ik voel me haast gelukzalig. Ik was bang dat de mexicaanse griep nu serieus in zou zetten en deze al is het misschien maar een adempauze had ik geenszins verwacht.

Om half 1 ga ik naar bed. Ik luister nog heel even naar een audioboek, maar leg mijn iPod al snel weg. Ik val in slaap en word de volgende ochtend om half 10 wakker. Ik blijf liggen tot 11 uur als ik uit bed word gebeld. Ik constateer dat het alweer vrijdag is en dat ik me stukken beter voel. Toch voel ik me nog steeds misselijk en moe. Ik houd er rekening dat de koorts toch kan terugkeren. Ik besluit mijn temperatuur te meten, maar constateer slechts 36,7 graden. Het is eerder de  benauwdheid waardoor ik het zo warm heb. Mijn huis is al snel wat benauwd, maar ik merk dat ademhalen niet gaat zoals het behoort te gaan. Iedere maaltijd eet ik 2 geroosterde boterhammen. Wanneer ik me ‘s middags nog steeds zo voel neem ik een paracetamol. Hij lijkt weer zijn werk te doen.

Vannacht heb ik weer goed geslapen. Ik weet niet precies hoeveel uur, maar het waren er meer dan 8. Vandaag keer ik echt terug in het land der levenden. Ik  neem een douche, trek iets anders aan dan een pyjama, doe de afwas die zich in de loop van afgelopen dagen zich had opgestapeld en draai een was. Vandaag drink ik na iedere maaltijd koffie. Afgelopen dagen heb ik daar van af moeten zien, maar nu vormt het geen enkel probleem. Er gaat niets boven espresso.

Morgen? Geen idee, misschien naar buiten. Het weer lijkt iets beter te worden en wellicht dat ik me wat uitgeruster voel en zelfs zin heb in een wandelingetje. Als dit het was en dit de mexicaanse griep was is het een haast teleurstellende ervaring. (Eng om zoiets te schrijven als je nog niet helemaal hersteld bent. Vragen om problemen.) Vergeleken met het norovirus heeft het nauwelijks vat op mijn lichaam. Na de eerste nacht en dag moet ik achteraf constateren dat ik het ergste dan al gehad heb. Op het moment zelf denk ik dat het ergste nog moet komen en die gedachte is fnuikend. Die ervaring had ik met het norovirus. Dat was zo agressief en had mijn lichaam volkomen in zijn macht. Na 2 weken geradbraakt te zijn ging ik voor het eerst naar buiten om boodschappen te doen. Ik kwam thuis en het zweet stond weer op mijn voorhoofd. 2×2 weken misselijk, hoofdpijn, projectielbraken, diarree, koorts en dat zonder me tussentijds ook maar iets beter te voelen. 2×2 weken kreeg ik het voor mijn kiezen. En die mexicaanse griep? Eigenlijk 1 nacht van koorts dus en een dag van misselijkheid, diarree, hoofdpijn en moeheid, maar niet veel later daarna begint het herstel al. In totaal 24 uur ellende en dan langzaam maar zeker op weg naar volledig herstel.