Sarnix.Blog Rotating Header Image

July, 2009:

Oefening in geduld

Laatst schreef iemand op een forum dat hij Ubuntu had geprobeerd, maar dat hij het niet als sneller, veiliger of stabieler had ervaren in vergelijking met Windows. Nu heb ik zelf Ubuntu en Windows XP op mijn computer geinstalleerd en de verschillen zijn flagrant.

Veiligheid is waarschijnlijk vooral je veilig voelen. Op Ubuntu gebruik ik firewall noch virusscanner (misschien nu toch maar overwegen een firewall in gebruik te gaan nemen) en doe aan internetbankieren. Op XP heb ik een firewall en virusscanner geinstalleerd, maar wil/durf ik niet te internetbankieren.

Stabiliteit laat zich al wat makkelijker meten. Als je een dual-boot systeem hebt moet je eerst Windows installeren (al zijn er daar oplossingen voor) en pas daarna kan je een ander OS installeren. Als Windows zo instabiel is geworden dat een herinstallatie gerechtvaardigd lijkt twijfel ik niet lang en ga tot herinstalleren over. De enige keren dat ik Ubuntu heb moeten herinstalleren is omdat ik XP moest herinstalleren. XP overschrijft immers de MBR.

Echter, wat de klok slaat is snelheid. Voor de gein heb ik de boottijden opgenomen. Bij beide OS-en heb ik geen automatische login, dus ik moet naam + wachtwoord aanklikken (alleen Windows vanzelfsprekend) en intypen. Ik heb de tijd gemeten van bootmenu tot inlogscherm en vanaf inloggen (enter) tot opstarten van het OS plus het opstarten van Firefox en Thunderbird, want het is nooit heel duidelijk wanneer het booten klaar is. Je ziet je desktop voor je staan, maar je hoort je processor nog ratelen, dus heb ik er voor gekozen de tijd te laten doorlopen totdat ik direct kan browsen en mail lezen.

Welnu, de tijden: van bootmenu tot loginscherm: XP: 72 sec. Ubuntu: 27 sec. Van login tot gebruiksklaar: XP: 78 sec. Ubuntu: 28 sec. Samengenomen, Ubuntu heeft nog geen minuut nodig, waar XP twee-en-een-halve minuut aan het werk is voordat je er uberhaupt iets mee kan. In de gebruikerservaring betekent dit dat als ik Ubuntu opstart ik erbij kan blijven wachten tot ik het loginscherm zie en na het inloggen kan ik eigenlijk ook nog wel even blijven zitten. Die tijd is best rap voorbij. Bij XP ga ik activiteiten verzinnen om gedurende het opstarten te kunnen doen. Naar de WC … eerst even beginnen met XP opstarten. Afwassen … hmm, eerst even XP alvast laten booten. Boodschappen doen … ah, alvast even Windows aanzetten. Op vakantie … hee, voor als ik terug ben, misschien al vast maar …. en XP, is dat niet de rappe variant van Vista?

Feyenoord – Ajax

In voetbal was er voor een Feyenoordfan niets mooiers dan dat Feyenoord wint. Ongeacht van wie. Het op 1 na mooiste was als Ajax verliest, ongeacht van wie. Op penalties van Juventus verliezen in de Champions League finale was voor de gemiddelde Feyenoordfan fantastisch om mee te maken. Ik zat te kijken in een cafe vol Ajax symphatisanten in Medemblik na een dag zeilen op het Ijsselmeer. Had ik me vrij genoeg gevoeld om hard te juichen dan had ik hard gejuicht.

Ben ik dan zo’n grote Feyenoord fan? Nee, niet meer. Ik heb al jaren geen seizoenkaart meer. Ik kon het niet meer opbrengen. Wat Feyenoord op de mat neerlegde was het aanzien niet waard. De sfeer en entourage van de Kuip vergoedden een hoop, maar uiteindelijk gooide ik de handdoek in de ring. 1 keer ben ik zelfs in de rust naar huis gegaan. Het was 0-0 bij Feyenoord-Groningen en ik zat me kapot te ergeren. Ik ervaarde geen andere gevoelens dan diepe ergernis. Ik was het zo zat dat ik er pas een week later achter kwam dat Feyenoord alsnog de wedstrijd met 1-0 had gewonnen.

Het is niet zo dat ik door de slechte resultaten ben afgehaakt, want dit speelde een aantal jaren geleden. Het was aan het eind van 4 seizoenen Van Marwijk als trainer. Iedere thuiswedstrijd, inclusief alle europese wedstrijden en UEFA-cup finale zat ik op de tribune. Voor Feyenoord begrippen was het een uitzonderlijk succesvol seizoen met een zeer uitgebalanceerd elftal met geweldige spelers en ondanks dat begon het me de keel uit te hangen. De europese wedstrijden waren geweldig, maar wat Feyenoord in de competitie liet zien was tenenkrommend. Zoals gezegd, ik kon het niet meer aanzien.

De liefde voor Feyenoord en eredivisievoetbal kwam op een laag pitje te staan. Ik ging niet meer naar het stadion, maar wat bleef was de haat voor Ajax. Dat arrogante, die uitstraling van wij zijn beter dan de rest, dat winnen in de laatste minuut, dat winnen omdat de scheidsrechter zich moet laten gelden, dat winnen omdat de tegenstander zijn best weigert te doen. Maar als je je afvraagt hoeveel daar van over was de afgelopen jaren dan viel dat heel erg mee. Na zoveel opeenvolgende kampioenschappen van PSV moeten ze zelf in Amsterdam daar wel gevoelig voor zijn.

Dan ga je je afvragen wat het nu nog zo maakt dat het goed voelt om Ajax te haten. En dan blijken er veel minder redenen te zijn dan je aanvankelijk had kunnen denken. Ze spelen in het meest sfeerloze en lelijkste stadion van Nederland. Daar hoef je geen Rotterdammer voor te zijn, dat weten ze zelfs in Amsterdam. (Ga je een stadion bouwen? Kijk dan vooral in Amsterdam hoe het niet moet.) En afgelopen seizoen kwam daar de gedroomde trainer voor Ajax voor iedereen die Feyenoord een warm hart toedraagt: Marco van Basten. Dat hij aan het einde van het seizoen ontslag nam was onvermijdelijk, maar kwam toch als een schok. Ik had me zo verheugd op nog een seizoen Van Basten als hoofdcoach.

In Amsterdam haatten ze Feyenoord al lang niet meer. Hoe kun je Feyenoord haten als ze geen fatsoenlijke resultaten meer neerzetten? Als de trainer van Feyenoord, ongeacht wie het is, seizoen in seizoen uit zegt dat “we hopen europees voetbal veilig te stellen” dan weet je hoe het er voor staat. Als Feyenoord fan denk je dat dat een goed streven is, maar als je je de wedstrijden voor gaat stellen die Feyenoord in europees verband op de mat gaat leggen dan weet je dat het helemaal niet erg is als Feyenoord weer een seizoen geen europees voetbal haalt.

In Rotterdam Zuid haatten we als niet anders Ajax, maar ik geloof dat zelfs die tijden voorbij zijn. Dan wordt Martin Jol trainer van Ajax en hoe kan je een hekel aan Martin Jol hebben? (Na Marion Been de gedroomde kandidaat voor het trainerschap van Feyenoord.) Iedere week Martin Jol bij Studio Sport lijkt me erg aangenaam, ook al traint hij de verkeerde club. En bij Martin Jol houdt het niet op. Nu hebben ze de frituurpan aangetrokken als derde keeper. En hoe kan je nu een hekel hebben aan frituurpannetje?