Sarnix.Blog Rotating Header Image

April, 2008:

Downers

Marvin zie ik de volgende dag. Hij is groot en sterk met een sterk atletisch lichaam en net als ik 19 jaar. Hij sloft op zijn slippers zoals iedereen hier. Hij draagt een trainingspak en een zonnenbril. Dreadlocks hangen voor zijn ogen als hij me toeknikt. Ik knik terug en probeer het gevaar van zijn aanwezigheid in te schatten. Hij lijkt me een aardige jongen, maar onvoorspelbaar. Is dat wel een indruk of leid ik dat af uit het feit dat hij bijna continu in de separeerruimte wordt gehouden?

Als ik hem de 2de keer zie valt me pas op hoe langzaam hij door de gang sloft. Ik heb geen idee in welke mate hij de wereld om hem heen waarneemt of tot zich door laat dringen. Hij komt naast me zitten op de gang. Hij draait een shaggie van me en rookt hem op alsof dit het beste is dat hem kan overkomen. En zeer waarschijnlijk is dat daadwerkelijk het geval. Hij drukt zijn shaggie uit en draait er nog 1. Ik geef hem vuur en het beetje energie dat hij net nog aan de dag legde lijkt langzaam weg te vloeien. Tijdens het roken valt zijn kin af en toe op zijn borst en lijkt hij even uit zijn trance te ontwaken. Zo geconcentreerd als hij net rookte zo weinig aandacht heeft hij nu voor zijn shaggie. Als hij hem naar zijn mond brengt zie ik de grote kegel as, die vlak voordat hij het shaggie in zijn mond steekt afbreekt en op zijn trainingspak valt. Hij neemt het waar, neemt dan een diepe trek en doet dan een halfslachtige poging om de as weg te vegen.

Het personeel slaat af en toe praat uit waaruit blijkt dat ze zichzelf op de borst slaan wat betreft hun moed en onversaagbaarheid ten aanzien van Marvin. Hoe agressief hij ook wordt ze krijgen hem er wel onder. Ik heb het nog steeds niet gezien. Ik heb hem 1 keer horen tegenstribbelen, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat er veel kracht mee gepaard gaat. Hij is sterk, maar hij zit zo onder de downers dat hij geenszins tot echte tegenstand in staat is.

Zo gaat het dagenlang. Marvin sloft en laat bij ieder shaggie de as op zijn trainingspak vallen en veegt die alleen weg als hij gezien heeft dat het er op viel. Hij draagt zijn onafscheidelijke zonnebril. Ik geloof niet dat ik hem 1 keer in de ogen heb kunnen kijken. Hij doet me denken aan de indiaan uit One flew over the cuckoo’s nest. Een aardige, ongevaarlijke reus.

Het personeel lijkt in paniek. Er wordt snel heen en weer gelopen. Er wordt tegen elkaar geroepen en het veiligheidsprotocol wordt in werking gesteld. Ze doen erg hun best om nonchalant over te komen. En eindelijk hoor ik het: tijdens het luchten is Marvin ontsnapt. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht. Ik voel me enigszins in de maling genomen door hem, maar ben vooral geamuseerd. Was die sloomheid zo geacteerd en hij heeft hij op zijn moment gewacht? Ik krijg te horen dat het niet leuk is. Voor niemand, ook niet voor Marvin, want die krijgt er problemen bij. Nu lach ik mijn tanden bloot.

Aankomst op 5 noord

“Dit is je kamer voor de komende tijd. Marvin gebruikt het rechterbed. Dit bed is voor jou.”
Ik kijk de kamer rond. Grijs linoleum op de vloer. 2 bedden, die strak opgemaakt zijn. Een vaalgroene kledingkast, frisgroen bedoeld, cremekleurige muren en uitzicht op de haven. Ik knik wat met mijn hoofd en gooi mijn tas op het linkerbed.
“Marvin is er nu niet. Hij is net door het lint gegaan. Dat gaf wat kabaal, maar met zijn 3-en waren we hem de baas. Hij zit nu in de separeerkamer, maar vanavond zal je hem ontmoeten.”
“Berg je kleding in de kast op en kom dan mee. Het is tijd om te eten.”
Wat later leer ik wat andere mensen op de afdeling kennen. Joep, een javaanse surinamer, klein van stuk en alleen al naar hem kijken doet me glimlachen. Later zal hij mijn favoriete voetbalclub een knuppelteam noemen. Anja, een huisvrouw die eruitziet als huisvrouw en nooit iets anders zal zijn of als iets anders gekwalicificeerd kan worden, heeft een groot schonkig lichaam met zware borsten. Ik voel de onmogelijkheid om haar enigszins aantrekkelijk te vinden. Aardig is ze wel, zoals huisvrouwen aardig kunnen zijn. Erik is anders. Hij geeft me een veel te stevige hand en kijkt me strak aan vanonder zware wenkbrauwen. Wat wil hij van me? Is dit een test? Heeft hij nu een ergens een punt van gemaakt? Irene is een vrouw, die een andere kant opkijkt als ik haar aankijk. Als ik mijn hoofd afwend kijkt ze me aan. Als ik haar blik wil beantwoorden kijkt ze de andere kant op.
Aan tafel hoor ik dat Marvin niet op mijn kamer zal overnachten. “Hij is niet gevaarlijk voor jou, hoor, maar uit voorzorg houden we hem in de separeerruimte. Hij valt alleen personeel aan.”

Ringtone

Dit zou zo maar de titel “Over hoe ik onhandig kan zijn II” kunnen dragen.
Ik was 1 van de laatsten met een mobiele telefoon. Bij het abonnement, dat ik nam, kreeg ik een telefoon en die gebruik ik nog steeds. De Sony Ericsson K750 heeft als mogelijkheid een mp3-tje als ringtone te gebruiken. In die tijd leerde ik CocoRosie kennen en werd Terrible Angels mijn ringtone, dat niet echt klinkt als een ringtone. Als mensen het voor het eerst horen vragen ze zich altijd hardop af wat er gebeurt of wat dat geluid is.
Onderweg heb ik vaak mijn iPod op en thuis plug ik hem in de stereo. Doorgaans staat ie op random en komt zeer incidenteel Terrible Angels voorbij. Mijn hersens reageren hier nog steeds niet adequaat op. Het komt duidelijk uit mijn boxen of uit mijn oordopjes. Het klinkt zoveel voller dan dat krakkemikkige geluid van een mobieltje, maar elke keer dat ik het hoor denk ik in eerste instantie: “hee telefoon”. De ene keer wat sneller dan de andere keer realiseer ik me dat het niet de telefoon is. Desalniettemin, als mijn mobiel zich binnen handbereik bevindt moet ik hem toch even oppakken om me ervan te vergewissen dat het echt niet de telefoon is.

SeeqPod – Playable Search

Fornuis

Pasta maken. Beetje morsen en dan koffie zetten op het vuur.

Fornuis

Kampioen

Na 3 keer verliezen in de eerste 4 wedstrijden stonden we er niet florissant voor. Echter, door de resterende 18 wedstrijden te winnen werden we op de laatste dag kampioen met 1 punt voorsprong. Futsalkampioen, dat gaat op mijn CV!

Kampioen

Nieuwe baan

Ik boen de vloer bij Reedijk meubelen in Strijen.

Boenen!

Ik heb alleen niet altijd even veel zin.

Toilet

Pakketje!

Vandaag rijd ik net als alle andere dagen in de bezorgauto om pakketjes rond te brengen. Kleine pakketjes. Grote pakketjes. Alles soorten pakketjes. Pakketjes en ik passen bij elkaar. Ik voel me fijn bij pakketjes.

Als ik om 10:10 met een pakketje aanbel bij een adres zie ik dat alle gordijnen nog gesloten zijn. Nog een keer bellen met het pakketje in de hand en opeens verschijnt er boven een slaperig hoofd achter het raam, dat hij opent.

– “Ik kom er aan, hoor.”
– “PAKKETJE!”

Sta ik bij een huis met een pakketje in mijn hand om 10:10 moet ik weer wachten op zo’n figuur. Het zal wel een werkeloos zijn. Zo iemand die de anderen de pakketjes laat bezorgen. Eindelijk, daar komt ie met zijn slome hoofd. Deur van slot. Deur open. Ik duw het pakketje in zijn hand en roep: “PAKKETJE!”.