Sarnix.Blog Rotating Header Image

RLG

Lang geleden op de middelbare school telden de boekenlijsten zo weinig mee, dat ik er nooit enige aandacht aan had geschonken (ik ben door de bank genomen iemand van minimale inspanning, maximaal resultaat). Een halfjaar na het verlaten van de middelbare school ontwikkelde ik langzaam een interesse voor literatuur. Ik begon met nederlandse literatuur als Leon de Winter, Cees Nooteboom, W.F. Hermans, etc. en vervolgens buitenlandse literatuur. Ik liet me leiden door wat ik las en kwam zo altijd aan nieuwe schrijvers, die al dan niet bevielen. Zo kwam ik op Ken Kesey, Tom Wolfe, Paul Oster, Anthony Burgess, etc. En hoewel zij zeer interessante boeken hebben gepubliceerd ging er een wereld voor mij open toen ik De idioot van Dostojevski las. Ik was 19 en absoluut van mijn sokken geblazen toen ik het boek uit had.

Op een dag, ik was denk ik 25, las ik Bekentenissen van Italo Svevo en het boek hing me de keel uit. Als je de nederlandse variant Anton Wachter van Vestdijk en Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust hebt gelezen, wat moet je dan nog met zo’n romannetje?! Dat genre kennen we nu wel en met deze arrogantie kwam er een tijdelijk einde aan mijn hang naar literatuur.

De boeken, die ik sindsdien las, zijn niet groot in aantal. Misschien dat ik me er nog door een paar per jaar heen werkte en dat was het dan. Tot afgelopen oktober. En ik op vakantie naar Tanzania ging met De opwindvogelkronieken van Haruki Murakami en Rebellie van Joseph Roth in mijn rugzak. Ik had van Murakami alleen After dark gelezen en dat was weliswaar een aardige introductie tot Murakami, maar veruit zijn meest betekenisloze roman, die hij heeft geschreven (voor zover ik nu kan beoordelen en ik zou het haast willen kwalificeren als een niemandalletje). De opwindvogelkronieken is een 900 bladzijden lange boeiende vertelling, waarin de karakters zo tot leven komen, waar de spanningsboog van begin tot eind voelbaar is, dat het direct tot de wereldliteratuur hoort, wat mij betreft (en magisch realisme was zeker niet mijn genre). Dit boek heeft er voor gezorgd dat mijn belangstelling voor literatuur in alle hevigheid is teruggekeerd.

Sinds oktober heb ik al diverse boeken gelezen, die ik nooit had willen missen. En het enige wat ik denk is: meer, meer, meer. Daarom heb ik me aangemeld bij het Rotterdams LeesGenootschap. Hier worden de boeken gelezen en besproken die je gelezen zou moeten hebben. De lijst van 1001 boeken, die gehanteerd wordt, is een leidraad, maar niet allesbepalend. De criteria waaraan een boek moet voldoen om op die lijst te komen lijken veel meer te liggen op het maatschappelijk vlak en de maatschappelijke relevantie dan dat de literaire waarde allesbepalend zou zijn. Voor mij is dat prettig omdat er veel boeken de revu zulle passeren, die ik genegeerd heb tijdens mijn middelbare school periode. In de polls stem ik dan ook steevast op dit soort boeken (Moby Dick, Great expectations, Les liaisons dangereuses, etc.).

7 maart is de eerste bijeenkomst, die ik bij zal wonen. De lof der zotheid van Erasmus staat centraal. Bijzonder saai tot nu toe ben ik geneigd te zeggen, maar het moest er eens van komen. Het staat al sinds mijn inauguratie van het Erasmiaans gymnasium ongelezen in de boekenkast. Wellicht dat ik er na 7 maart meer over kan zeggen.

Be Sociable, Share!
  • Twitter
  • Facebook
  • email
  • StumbleUpon
  • LinkedIn
  • Reddit
  • Tumblr
  • Google Bookmarks