Sarnix.Blog Rotating Header Image

February, 2008:

ADSL

Het is allemaal niet bijzonder schokkend, maar ik heb me aangemeld bij tele2. Ik wissel eigenlijk altijd van provider zodra de lopende abonnementsperiode is afgelopen. Ik hop van de ene aanbieder naar de andere zonder enige vorm van loyaliteit. Ik ben tegen een aardige aanbieding opgelopen. Vanaf ergens begin april, als het abonnement in gaat, betaal ik 8,95 per maand voor 10 mb incl. gebruik van multi-pc modem, zonder verzend- en administratiekosten. Na een jaar zou ik 18,95 per maand gaan betalen, maar de kans dat het zover komt is behoorlijk gering.

Ook nog overwogen heb ik:

  • 4 mb bij Orange (geen KPN kosten meer, dus eigenlijk 6 euro per maand als je belbudget er van af trekt)
  • tele2 alles in 1, maar dat is weer zo’n gedoe en hele voetbalwedstrijden kijk ik toch niet. Per saldo is het ongeveer 15 euro duurder dan wat ik nu heb besteld.

RLG

Lang geleden op de middelbare school telden de boekenlijsten zo weinig mee, dat ik er nooit enige aandacht aan had geschonken (ik ben door de bank genomen iemand van minimale inspanning, maximaal resultaat). Een halfjaar na het verlaten van de middelbare school ontwikkelde ik langzaam een interesse voor literatuur. Ik begon met nederlandse literatuur als Leon de Winter, Cees Nooteboom, W.F. Hermans, etc. en vervolgens buitenlandse literatuur. Ik liet me leiden door wat ik las en kwam zo altijd aan nieuwe schrijvers, die al dan niet bevielen. Zo kwam ik op Ken Kesey, Tom Wolfe, Paul Oster, Anthony Burgess, etc. En hoewel zij zeer interessante boeken hebben gepubliceerd ging er een wereld voor mij open toen ik De idioot van Dostojevski las. Ik was 19 en absoluut van mijn sokken geblazen toen ik het boek uit had.

Op een dag, ik was denk ik 25, las ik Bekentenissen van Italo Svevo en het boek hing me de keel uit. Als je de nederlandse variant Anton Wachter van Vestdijk en Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust hebt gelezen, wat moet je dan nog met zo’n romannetje?! Dat genre kennen we nu wel en met deze arrogantie kwam er een tijdelijk einde aan mijn hang naar literatuur.

De boeken, die ik sindsdien las, zijn niet groot in aantal. Misschien dat ik me er nog door een paar per jaar heen werkte en dat was het dan. Tot afgelopen oktober. En ik op vakantie naar Tanzania ging met De opwindvogelkronieken van Haruki Murakami en Rebellie van Joseph Roth in mijn rugzak. Ik had van Murakami alleen After dark gelezen en dat was weliswaar een aardige introductie tot Murakami, maar veruit zijn meest betekenisloze roman, die hij heeft geschreven (voor zover ik nu kan beoordelen en ik zou het haast willen kwalificeren als een niemandalletje). De opwindvogelkronieken is een 900 bladzijden lange boeiende vertelling, waarin de karakters zo tot leven komen, waar de spanningsboog van begin tot eind voelbaar is, dat het direct tot de wereldliteratuur hoort, wat mij betreft (en magisch realisme was zeker niet mijn genre). Dit boek heeft er voor gezorgd dat mijn belangstelling voor literatuur in alle hevigheid is teruggekeerd.

Sinds oktober heb ik al diverse boeken gelezen, die ik nooit had willen missen. En het enige wat ik denk is: meer, meer, meer. Daarom heb ik me aangemeld bij het Rotterdams LeesGenootschap. Hier worden de boeken gelezen en besproken die je gelezen zou moeten hebben. De lijst van 1001 boeken, die gehanteerd wordt, is een leidraad, maar niet allesbepalend. De criteria waaraan een boek moet voldoen om op die lijst te komen lijken veel meer te liggen op het maatschappelijk vlak en de maatschappelijke relevantie dan dat de literaire waarde allesbepalend zou zijn. Voor mij is dat prettig omdat er veel boeken de revu zulle passeren, die ik genegeerd heb tijdens mijn middelbare school periode. In de polls stem ik dan ook steevast op dit soort boeken (Moby Dick, Great expectations, Les liaisons dangereuses, etc.).

7 maart is de eerste bijeenkomst, die ik bij zal wonen. De lof der zotheid van Erasmus staat centraal. Bijzonder saai tot nu toe ben ik geneigd te zeggen, maar het moest er eens van komen. Het staat al sinds mijn inauguratie van het Erasmiaans gymnasium ongelezen in de boekenkast. Wellicht dat ik er na 7 maart meer over kan zeggen.

Zebrapad

Ik weet toch waar je zebra oversteekt?!

Zebrapad

Kabouters

De Kabouters zijn almachtig en waarlijk. Ik kan niet toestaan dat Hun naam door het slijk wordt gehaald. Men zal respect voor de Kabouters tonen en zo niet dan voel ik mij niet langer gebonden aan aardse wetten.

De Kabouters zijn almachtig en Rien Poortvliet is hun ware profeet! En voor wie het nog niet duidelijk was: De Kabouters zijn almachtig en Rien Poortvliet is hun ware profeet!

Mochten er in de kranten spotprenten van Rien Poortvliet verschijnen dan zal ik mij genoodzaakt voelen tegenmaatregelen te nemen. Zo ook in het geval er afbeeldingen van de boeken van Rien Poortvliet, al dan niet voorzien van copyright rechten, gedrukt worden. Zo ook in het geval er afbeeldingen van Kabouters, al dan niet voorzien van smurfenmutsen (smurfen … inferieur gedachtengoed!), in het openbaar verschijnen. Zo ook in het geval … nieuwe bepalingen zullen t.z.t. en ad hoc verkondigd worden.

Sarnix naar de kaakchirurg

Als narcist publiceer ik graag onderstaande foto van mezelf. Rechtsonder bevindt zich de ‘bad muthafucka’.

Overigens behoor ik tot de groep die is wijsgemaakt dat verstandskiezen hun naam hebben gekregen vanwege de verre stand in de mond. Inmiddels weet ik beter.

gebit_s.gif

Joran vertelt verder

voor wie het nog niet gezien heeft

Sarnix@IFFR

Het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR) is al weer 2 dagen afgelopen. Sinds een aantal jaren had ik weer een filmfestival waar ik tevreden op terug kan kijken. Ik ben naar 11 films geweest en ben er bij 1 uit gelopen en niet eens omdat hij zo slecht was, maar omdat de film ervoor meer indruk had gemaakt dan ik kon verwerken in de tussenliggende tijd.

Op het IFFR kan je middels een scheurkaart je waardering aangeven op een schaal van 1 tot 5. Ik heb 2 x 5, 4 x 4, 1 x 3, 2 x 2, 1 x 1 en 1 x niets gescheurd en waar ik niets heb gescheurd had ik er waarschijnlijk een 3 of een 4 van gemaakt. Gemiddeld een 3,4 voor mijn programma. Overigens zou ik naar Juno gaan, maar die heb ik thuis gezien. Dat zelfde geldt voor No country for old men, maar omdat ik die al enige tijd voor het filmfestival heb gezien en niet tijdens heb ik die buiten beschouwing gelaten.

Benieuwd naar de 2 films waarbij ik een 5 heb gescheurd? 1 en 2. Toeval of niet, beide zijn franse films en gemaakt door debuterende regiseuses.