Sarnix.Blog Rotating Header Image

Harry Merry & Anti-Oedipus

Disclaimert: N.a.v. een aflevering van de Snijtafel voor een verdere rehabilitatie van Harry Merry en een gedeelde kritische houding t.o.v. Man bijt hond d.m.v. een schizo-analytische benadering.

In Anti-Oedipus schrijven Deleuze & Guattari een genealogie van het moderne subject. Ze schrijven met en tegen vooral Marx en Freud. Van Marx nemen ze de kapitalistische beweging over. Het patroon van kapitalisme is die van een toenemende abstractie. Van gebruiksgoederen naar ruilgoederen via het abstracte ruilmiddel geld. Van ruilgoederen en geld wordt opgeschaald naar kapitaal. Kapitaal interesseert zich niet voor gebruiks- of ruilgoederen of geld in de enge zin van het woord. Kapitaal verlangt naar meer kapitaal. Van Freud nemen ze de libidineuze economie en het onderbewuste over. Ook nemen ze Oedipus deels over, want de centrale vraagstelling van het boek is: waarom verlangt een mens naar de onderdrukking van zijn eigen verlangen? Het antwoord had ik al min of meer weggegeven: door Oedipus, maar zonder Oedipus als een transcendente waarheid te accepteren.
De genealogie van het moderne subject is tegelijkertijd een onderzoek naar de mogelijkheidsvoorwaarden van de psyche. De psyche kent maar zoveel manieren om de werkelijkheid te synthetiseren (verbanden te scheppen). Er zijn 3 manieren: 1) connectieve synthese 2) disjunctieve synthese 3) conjunctieve synthese. Bij de connectieve synthese sluit het 1 op het ander aan. (en .. en) Bij een disjunctieve synthese heeft de psyche een logische ruimte geschapen waarin alternatieven naast elkaar kunnen bestaan. Het 1 kan, maar het ander ook. (en/of .. of/of) De conjunctieve synthese ontstaat bij een rest-energie. De rest-energie die niet kwijtgeraakt wordt internaliseert en creëert een subject. Dit subject springt in het rond (zou Nietzsche zeggen). Het is slechts gebonden aan dat ene verlangen. Echter, we leren al vroeg IK tegen onszelf zeggen en creëren een beeld van onszelf (a.d.h.v. Oedipus) waarin het subject wordt vastgelegd en niet meer rondspringt. (als .. dan ..)
De disjunctieve synthese is tweeledig. De inclusieve uitleg: Hij kan inclusief zijn (en/of) EN exclusief (of/of). De exclusieve uitleg: Hij kan inclusief zijn (en/of) OF exclusief (of/of). Bij een inclusieve synthese sluiten we geen mogelijkheden uit. We beperken onszelf pas als we een exclusieve synthese toepassen: man/vrouw, blank/zwart, heteroseksueel/homoseksueel. Niemand verlangt vooraf naar een exclusieve disjunctie of een wet. Als de wet eenmaal geïnternaliseerd is identificeer je je er niet alleen mee, je verlangt er ook naar. “[T]he introduction of the law into desire, and of desire into the law”. De wet functioneert als een filter (Oedipus). Dat wat er niet door past wordt buitengesloten, geprivatiseerd en creëert een slecht geweten. In Anti-Oedipus schrijven Deleuze & Guattari een schizo-analyse om dat wat buitengesloten is op te heffen, om een slecht geweten teniet te doen. De eerste positieve taak van de schizo-analyse is om dit filter op te heffen door het verlangen niet meer via het filter te laten verlopen maar direct aan te laten sluiten op sociale productie. En dat laatste is precies wat Harry Merry doet.

Harry Merry is iemand die een alternatieve top 2000 a gogo presenteert en zelf muziek maakt. Man bijt hond is bij Harry langsgegaan en heeft een item over hem gemaakt. Ik kende hem niet totdat ik een aflevering van de Snijtafel zag waarin de aflevering van Man bijt hond zorgvuldig op de snijtafel wordt gefileerd.
Harry Merry synthetiseert voortdurend op een inclusieve manier. Dé man draagt geen oogpotlood, maar Harry draagt oogpotlood. Dé gastheer trekt zijn sokken niet uit, maar Harry voelt er zich prettig bij. Harry maak muziek voor MBH en hij wil dat ze het goed kunnen horen: “Staat ie niet te hard?”
Man bijt hond deelt de werkelijkheid voortdurend op in exclusieve disjuncties. Het is dit of dat en Oedipus bepaalt. Harry is een beetje een gekkie, maar wij als kijker zijn dat niet. Harry gebruikt oogpotlood, maar wij mannen doen dat niet. Harry gebruikt moderne apparatuur (diskettes), maar wij gebruiken allang wifi en de cloud. Wij begrijpen de beelden en weten hoe we ons moeten gedragen, zo suggereert MBH. MBH schept zichzelf de illusie dat ze een beter/hoger/juister perspectief innemen. Vanuit een sociaal gewenst perspectief hebben ze volledig gelijk, maar dit perspectief is gebaseerd op een verlangensonderdrukking waar Harry Merry aan voorbij gaat. Man bijt hond handelt voortdurend naar abstracte sociale beelden en maatstaven zonder eigenheid. Het hanteert de wet zonder zelf zichtbaar te worden en blijft daarmee abstract. Het kwade geweten dat inherent aan deze verlangensonderdrukking is, wordt uitgeleefd op Harry Merry. Het kwade geweten wil gecompenseerd worden en heeft zijn aanhechtingspunt gevonden in Harry waar het zich van af kan zetten. Het betere/hogere/juistere perspectief bestaat slechts als Harry door MBH naar beneden wordt gedrukt.
Harry Merry gaat voorbij aan een abstract beeld van sociaal gewenst gedrag en lijkt geen last van een kwaad geweten te hebben. Hij gaat voorbij aan abstracte ideeën die gebaseerd zijn op exclusieve disjuncties. Harry weet de exclusieve disjuncties in zijn eigen leven fantastisch te vermijden, want waarom zou je je eigen verlangen willen onderdrukken? Het meest nadrukkelijk komt de inclusivieit van Harry Merry’s manier van synthetiseren aan het licht als gevraagd wordt naar de soort muziek die hij maakt en dat is: “Rock & Roll”. Er zijn volgens hem mensen die zijn muziek willen wegzetten met de predikaten “experimenteel” en “avant-garde”. Dat moeten ze allemaal zelf weten, hij verklaart liever boven de grond muziek te maken. Het is de absolute inclusieve disjunctieve synthese. Hij maakt Rock & Roll en Rock & Roll is een vlag die de lading dekt. Meer is niet nodig. Er zijn geen verdere onderscheiden nodig in subculturen (of/of), kledingcodes (of/of) of marge of mainstream (of/of). Je kunt je hier aansluiten (en/of) en je kan je daar aansluiten (en/of) en is alles boven de grond. Je kan naar deze Rock & Roll luisteren (en/of) en naar die Rock & Roll (en/of). Je kan zelfs naar de top 2000 a gogo van Matthijs van Nieuwkerk luisteren.

In psycho-analytische termen kan je stellen dat Harry Merry zich niet kan invoegen in de symbolische orde en vooral aanrommelt in de imaginaire orde. Maar wat doet het ertoe dat Harry Merry nog steeds bij zijn moeder woont, dat ie oogpotlood op doet en zijn sokken uitdoet waar je bijstaat? Harry Merry trekt zich niets aan van die sociale wetten en gaat zijn gang. En terecht, want er is geen beter/hoger/juister perspectief dan Harry’s perspectief; er zijn slechts andere perspectieven. MBH insinueert weliswaar dat dit perspectief bestaat door Harry Merry keer op keer te tonen waar hij de plank mis zou slaan, maar Harry slaat niet mis. Hij concretiseert zichzelf zonder zich te verliezen in abstracties. Voor Harry bestaan die beelden en wetten waaraan voldaan moeten worden niet zo nadrukkelijk en daarom slaat Harry alleen maar raak. Hij doet oogpotlood op, hij doet zijn sokken uit, hij maakt muziek, hij presenteert de alternatieve top 2000 a gogo en hij woont gewoon fijn bij zijn moeder.

Parafilie

Frankie R. lijdt aan parafilie. Hartstikke erg natuurlijk, maar ik had geen idee wat parafilie betekende. Ik niet alleen, ook de spellingscontroleur weet het niet.
Parafilie onbekend bij de spellingscontroleur
Wat ik wel weet, en de spellingscontroleur nog steeds niet, is wat de missionarishouding is. En ook wat de herkomst van het woord is, al blijkt volgens wikipedia dat er 2 herkomsten zijn. De versie die mij bekend was en me het meest plausibel voorkomt is deze: “Volgens het wijdst verbreide verhaal propageerden missionarissen deze positie onder de volkeren waar zij missie bedreven. Dit omdat bij deze volkeren het gebruikelijk was om op zijn hondjes te vrijen, wat door de missionarissen als iets dierlijks werd gezien.”
Er is geen tijdsvermelding in het wikipedia stuk over de missionarishouding, maar laten we ervan uitgaan dat deze dateert van ver voor alle emancipaties. En emancipaties zijn er geweest, zeker ten aanzien van seksuele voorkeuren en gedrag. Te beginnen met de positie van vrouwen en homoseksuelen en meer recent van transgenders. Je zou daarom verwachten dat een steeds vrijere seksuele moraal zijn weerslag vindt in de maatschappij en dat betekent ook in de wetenschap.
Echter, de DSM-IV (het grote boek der stoornissen en inmiddels al toe aan V) spreekt van verschillende parafilien, zoals voyeurisme, sadisme, masochisme. Een meer populaire benadering van parafilie is een algemene omschrijving, nl.: “Parafilie is de verzamelnaam van een groep seksuele gedragingen of fantasieën die over het algemeen als afwijkend van de heersende normen worden beschouwd. Hiertoe behoren (zeer) schadelijke gedragingen (en daartoe mogelijk leidende fantasieën), maar ook bestaan er geheel onschadelijke parafilieën.”
Terwijl iedere emancipatie-beweging draait om gelijkwaardigheid meent men/de wetenschap/wikipedia tegelijkertijd dat vandaag de dag iedere vorm van sexualiteit die afwijkend is als parafilie bestempeld kan worden. Daaronder vallen een hoop seksuele gedragingen. 1 van deze gedragingen is niet-penetratieve seks en dat is in de eerste plaats masturbatie. Eigenlijk is daarmee iedere vorm van seks een vorm van parafilie, al is er natuurlijk een grote uitzondering: de missionarishouding. De wetenschap en wikipedia zullen je niet beschuldigen van parafilie als je gewoon neukt zoals het hoort.

The Pixies

Ik geloof niet dat er een band is waar ik meer van heb gehouden dan van de Pixies. Als last.fm toen al bestond dan had stonden er meer dan 100k plays achter de Pixies. Maar destijds heb ik ze nooit gezien. We keken steeds naar dezelfde beelden van VPRO’s Onrust (heette het zo?) van een concert van de Pixies in Tivoli, Utrecht. Ik zie de beelden nog voor me en ik kwam er laatst achter dat de beelden integraal op youtube staan.
De volgende tour kwamen ze in Amsterdam in de Edamhallen (opnieuw, heette het zo?) Maar het was nogal een reis en kostte geld zonder dat we uberhaupt wisten of het concert uitverkocht was. Ik had het vermoeden van wel, maar eigenlijk weet ik het tot de dag van vandaag niet.
De volgende kans om de Pixies te zien was in het voorprogramma van U2 in de Kuip. Als ik ergens niet naar kan luisteren is het U2 wel. Ieder nieuw nummer lijkt de eerste 10 seconden best aardig, maar al na 20 seconden heb ik het hele nummer al gehoord en lijkt het alsof ik het 30 keer heb gehoord. Desalniettemin zouden we naar dit concert gaan (en na de Pixies waarschijnlijk gelijk verlaten), maar zover kwam het niet omdat de band uit elkaar was.
Er volgde zo’n lange tijd niets dat de Pixies uit het collectieve geheugen leken gewist, maar op een dag was er het gerucht dat ze bij elkaar zouden komen. En ze kwamen bij elkaar. Een reunie tour die in Nederland via de Heineken Music Hall in Amsterdam (in dat entertainment park in de Bijlmert) ging.
Tegelijkertijd kwamen er enkele dvd’s uit. In 1 dvd zie je nog niets. Een gang. En opeens komt Charles Thompson IV a.k.a. Black Francis a.k.a. Frank Black om de hoek zetten. Een dik kaal mannetje, dat vanwege zijn dikke buik een beetje achterover-leunend loopt. In zijn hand een vierkant hoorntje met smurfenijs. En het enige wat ik kan denken is: “Jezus, wat is die gast cool! Wat is die gast cool!”
Nu zijn we al meerdere reunie tours verder en heb ik er zelfs 1 overgeslagen. Het was zoiets als de Wedding Present. Meer dan 10 jaar niet in NL geweest en opeens staan ze jaar na jaar in Rotown. Dan gaat de lol er toch een beetje vanaf.
Daarmee ben ik gekomen bij het punt dat ik wil maken: de lol is helemaal terug. Al lezend over ik-weet-niet-meer-wat op Internet kom ik er opeens achter dat de Pixies een nieuwe EP hebben uitgebracht: EP1! Gelijk probeer ik mijn verwachtingen te temperen om niet al te teleurgesteld te raken, maar niets van dat alles. Ik vind Bagboy waanzinnig!

Armstrong

De verbeelding als rechtvaardiging van doping in het wielrennen pleit ten nadele van Lance Armstrong

De titel van een opiniestuk van Bert Wagendorp op de website van de Volkskrant luidt “doping maakt het gevecht geloofwaardig“, maar nergens wordt deze stelling beargumenteert. Wagendorp toont alleen aan dat doping en wielrennen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Daar kan je vervolgens moeilijk over doen en dan ben je een “fantasieloze moralist” en heb je te kampen met een “immense ambtenarensaaiheid”. Of je doet er niet moeilijk over en dan ben je niet alleen een realist, maar ook een romanticus, omdat je weet dat “geloofwaardigheid [..] in het wielrennen niet het het hoogste goed [is]. Ook de gemanipuleerde waarheid is in het cyclisme geloofwaardig”, volgens Wagendorp. Kortom, Wagenmaker doet een beroep op de waarheid, maar deze is per definitie in het wielrennen gemanipuleerd. Daarmee sluit Wagendorp de weg af naar geloofwaardigheid en gaat het vooral om de verbeelding. Het is immers de homo ludens die aan de hand van de verbeelding “het leven buitengewoon veel aangenamer maakt”.
Als ik het voorgaande aanneem, en voor in ieder geval een moment wil ik dat, dan verbeeld ik me het liefst dat Lance Armstrong (LA) geen enkele Tour de France (TdF) heeft gewonnen. Alle TdF’s die LA won getuigden van een “immense ambtenarensaaiheid”. Ze werden van begin tot eind dood gecontroleerd. Er was geen andere renner die serieus de competitie aan kon gaan met het ultiem geprepareerde lichaam van LA. Dat is niet eens zo erg, want van Indurain en Hinault etc. accepteerde ik dat ook, maar LA was een ander geval. LA nam de “Angelsaksische moraal” mee naar de TdF en het volgende voorbeeld illustreert dat treffend.
LA nam in zijn eerste postkanker TdF Marco Pantani op de Mont Ventoux mee naar boven door pathetisch op zijn achterwiel te wijzen. Hij liet Pantani de rit winnen, maar wat deed Pantani toen? Pantani beweerde de sterkste te zijn en dat was tegen het zere been van LA. LA is immers een fundamentalist van de “doodsaaie, kale waarheid” en die moet geëerbiedigd worden. Zo erg, dat LA anderen niet meer kan laten winnen, wat juist zo mooi was aan Indurain. Sinds Pantani deelde LA pas de cadeaux uit.
Daarom vind ik het zo mooi als LA zo hard valt als maar mogelijk is. 7 immens saaie TdF’s heeft ie ons gegeven. 7 jaren van doodsaaie, kale waarheid fundamentalisme. 7 jaren die niets aan de verbeelding overlieten. De eerste mooie tour sinds lange tijden was het jaar dat LA niet meer meedeed. Wat een spektakel was dat met Floyd Landis en het ontbreken van een team dat kon controleren.

Laten we aannemen dat de verbeelding het leven buitengewoon aangenaam maakt, maar dat pleit geenszins in het voordeel van Armstrong. Wellicht in het voordeel van wielrennen, maar als het om Armstrong gaat verbeeld ik me veel liever dat hij zijn kanker niet had overwonnen.

King of Versailles

Nu ik in Amsterdam woon is het ook tijd geworden om een keer naar IDFA te gaan. Op nrc.nl hebben ze alvast wat tips om naar toe te gaan, zo ook The Queen of Versailles. Nu had ik best deze film op IDFA willen gaan zien, maar ik was wat ongeduldig. Als een film al een jaar uit is, is ie ook wel op internet te vinden en heb ik gisteren naar The Queen of Versailles gekeken.
The Queen of Versailles is meer dan de moeite van het kijken waard. Het gaat over het echtpaar David en Jackie Siegel met hun 8 kinderen. David Siegel is bekend van zijn uitspraak dat hij werknemers van zijn bedrijf gaat ontslaan als ze Obama stemmen, maar vooralsnog heeft hij nog niet de daad bij het woord gevoegd. Jackie Siegel is een voormalig Ms. Florida als ik het goed heb onthouden, best sympathiek en wordt op een website omschreven als een busty, Botoxed trophy wife. Samen zijn ze bekend als het echtpaar dat het grootste woonhuis in de Verenigde Staten laat bouwen. Het ontwerp is gebaseerd op een of ander hotel ergens en op het kasteel van Versailles en vandaar dat ze liefkozend hun Versailles noemen. Nu zijn ze vooral bekend van deze documentaire.
Maar goed, zonder te veel weg te willen geven was ik na het zien van The Queen of Versailles benieuwd hoe de zaken er nu voor zouden staan. Na wat googlen kwam ik erachter dat ze niet zo blij zijn met de documentaire en de maakster aanklagen. Een probleem dat ze er mee hebben is dat er weliswaar een hoop getoond wordt dat waar is, maar dan toch zeker niet voor 100%. Veruit het mooiste deel van hun kritiek op de documentaire-maakster komt van David Siegel. Aldus volgens een artikel: “He accuses her, for example, of insisting that he be interviewed in a gilt throne, which usually resides in the attic, so as to create an impression of pomposity.”

Je bouwt je kapitaal op door pomposity te verkopen via woningen aan de middle class. Ieder appartement verkoop je 52 keer, want dat is het business-model dat time-sharing heet. Je bouwt een torenflat in Vegas waar niemand om heen kan, waar volgens eigen zeggen Donald Trump over klaagt dat het logo zo fel brandt. Je bouwt voor jezelf het grootste huis in de Verenigde Staten en noemt het Versailles. Je laat je portretteren in een film zodat je iedereen kan laten zien wat je allemaal hebt, maar dan maak je de fatale fout om jezelf in een troon te laten interviewen. Dan rest je niets anders om na het bouwen van een huis van honderd miljoen dollar een aanklacht in te dienen en vijfenzeventig duizend dollar aan geleden schade te eisen.

Amerikaanse politiek minstens even spannend als de Nederlandse

Ik kan me nog goed de schok herinneren die door het land golfde. Lingo van de buis.

En nu teistert een zelfde schokgolf de Verenigde Staten in aanloop naar de verkiezingen. Wil Mitt Romney geen president worden?

Hoe NRC.nl met je aan de haal kan gaan

De hoofdredacteur van de NRC verschijnt weleens aan tafel bij DWDD en vertelt dan steevast dat de NRC het zo goed doet. Er worden weliswaar minder kranten verkocht, maar al met al wordt de NRC samen met NRC.next en NRC.nl stukken meer gelezen. De NRC heb ik jaren geleden al opgezegd, want de laatste maanden gingen ze vaak ongelezen en netjes opgevouwen naar het oud papier. De NRC.next heb ik een keer met een proefabonnement genomen, maar is niet meer dan een niemandalletje. NRC.nl daarentegen is meer dan de moeite waard.
In de categorie “kijken” zeer relevant in deze verkiezingsperiode, want het betreft tenslotte een vliegtuigje van het CDA: Kijken: beelden van de botsing tussen Cessna en reclamevliegtuigje van het CDA. Het hele luchtruim is leeg en dat er een klein miezerig vliegtuigje voor je zit en het dan nog weet te raken, terwijl dat het enige is dat je net niet moet raken …
Ook leuk is als NRC.nl je zelf het nieuws laat verzinnen zoals in Tweede wietkwekerij in zaak-Kekerdom – doodsoorzaak nog onduidelijk. Wat is er aangetroffen in een pand? Een dode 50-jarige man en een dode 47-jarige vrouw (zijn vriendin), een dode 59-jarige bewoner, een politieman en de ex van de vrouw. Zijn de laatste twee dood? Waarschijnlijk niet, omdat de eerste expliciet wel dood zijn verklaard. Grote kans dat de politieman niet alleen springlevend was, maar ook in zijn uniform daar rondliep. Ik stel hem mij zo het makkelijkste voor en er is geen reden om aan te nemen dat hij niet in uniform aanwezig was toen de andere politiemensen binnen kwamen zetten. “Hee, jullie ook hier … gezellig.”  De ex van de vrouw is waarschijnlijk een man, maar eigenlijk durf ik daar niet van op aan te gaan. Hoe dan ook, zeer waarschijnlijk kan hij of zij aardig klaverjassen. Eenmaal binnen met zijn vieren, aangenomen dat ze met zijn 2-en huiszoeking kwamen doen, zullen ze minimaal tot de 1500 hebben gespeeld en wellicht nog een revanche hebben gedaan. Of misschien speelden ze tot de 150, maar dat ligt er net aan hoe je de punten noteert. Pas later zijn ze boven gaan kijken, want “in het huis werd later op de dag een wietkwekerij aangetroffen.”
Nog later werd er in een ander pand van het stel, dus niet de bewoners, maar in Millingen aan de Rijn, waar ze wel de bewoners waren, maar niet de eigenaren, want het pand werd gehuurd, maar ook daar was een wietkwekerij en daar liep geen politieman in uniform rond, maar die verhuurde het wel en hij kan het geweten hebben, maar ook misschien niet, dat weet je immers niet, want dat staat niet in het berichtje, maar wel dat ie actief is voor het korps Gelderland-Zuid en daar zitten heel goede tussen, dus kan je niet zomaar 1 op 1 conclusies trekken, maar dan toch wel dat die laatste twee mensen, die politieman en die ex, toch zeker niet dood zijn, want er zijn maar 3 dodelijke slachtoffers en dat waren een man, een vrouw en een bewoner, maar oh nee de politieagent is toch dood en als hij dood is dan zal die ex van de vrouw ook wel dood zijn, maar is nog niet helemaal duidelijk of dat nu een man of vrouw is, net zoals de bewoner, want dat is maar hoe je het wilt schrijven, zoals mensen het niet meer over directrices willen hebben en al helemaal niet over chauffeuses, dus wat doe je dan nog met een bewoner, zeker als die 59 jaar oud is?

UPDATE
Het blijkt de schrijver van het stukje over de wietkwekerijen een update heeft doorgevoerd die het een en ander stukken duidelijker maakt. Van volstrekt onbegrijpelijk is het opeens best te lezen. Van de verandering met de grootste gevolgen heb ik screenshots gemaakt. Hoe het woord “een” zoveel verschil kan maken.

Voor:

Na:

Jef Geeraerts in de jaren ’80

Jef Geeraerts heeft wat mij betreft een aantal uitstekende boeken geschreven. Met name zijn Gang Green serie, waarover kamervragen zijn gesteld in het Belgische parlement, is fantastisch. Als je Belgisch Kongo nog niet kende, dan biedt deze reeks een aardige inkijk. Naast zijn meer literaire en auto-biografische werken heeft hij ook een misdaad reeks geschreven, waarbij Vincke en Verstuyft de hoofdrollen spelen. Nu heb ik gisteren een aantal boeken gekregen, waaronder de eerste misdaad cyclus van Geeraerts en ben ik de avonturen van Vincke en Verstuyft aan het herlezen. De avonturen van Vincke en Verstuyft zijn aardig om te lezen, maar niet geweldig. Het zijn net iets te typische romanpersonages. Ze zijn net iets te goed en te cool om nog leuk te zijn, en dan met name Vincke. Ze hebben het net iets te goed voor elkaar om nog interessant te zijn, en dan met name Vincke.
Deze Vincke en Verstuyft zijn werkzaam bij de politie en lossen een hoop moorden op en zijn meer dan slechts roman personages; het zijn alter-ego’s van Geeraerts en dan met name Vincke. De ander, Verstuyft, is “een grote blonde, zwaargebouwde man met een rose baby face en een worstelaarsnek, die alleen nog een deukhoed mankeerde om de rol van een onversaagde private eye te vertolken in een gangsterfilm van de jaren dertig”. En als hij zijn regenjas uitdoet dan “spant zijn balzer om zijn massieve borst.” Geeraerts zelf is niet groot of breed, maar valt eerder smal en klein te noemen. Verstuyft kan je daarom niet direct afserveren als een alter ego van Geeraerts zelf, maar op veel plekken kan je lezen over de bewondering voor fysieke kracht, behendigheid, reactiesnelheid, etc. Verstuyft is niet een domme kracht, maar een van gezondheid blakende blonde halfgod, die eigenlijk best verlegen is en daarbij nog aimabel.
Vincke daarentegen is nauwelijks te onderscheiden van Geeraerts. Hij heeft alles voor elkaar, doet precies wat hij wil, is voor niemand bang, heeft een mooie en welgestelde vrouw met een eigen carriere als binnenhuis-architect, en heeft zelf ook nog een zeer respectabele carriere waarin hij de samenleving beschermt tegen sinistere moordenaars die slimmer denken te zijn dan de wet. Hij heeft “een gaaf, verzorgd gebit”, zijn huid is “zonnebank zacht bruin”. Zijn gezicht heeft “iets innemends”, wat komt door zijn mondhoeken die iets omhoog staan. Hij heeft een “Romeinse neus in combinatie met donkerblauwe ogen-en-kastanje-bruin-haar, dat hij een tikje te lang droeg voor zijn functie”. Want ondanks dat hij heel goed is in zijn werk blijft hij heel nonchalant. Vincke is eigenlijk te cool om waar te zijn. En dat blijkt dan ook bij herlezen. Vincke is supercool in de jaren ’80, wat niet zo gek is, want Trap is in 1984 uitgebracht. In Trap beschrijft Geeraerts de kleding waarmee hij op zijn werk verschijnt: “Het bestudeerde contrast tussen zijn rose hemd, knalblauwe das en het okerkleurige leer van zijn Versace-jasje was bevredigend”. En opeens is Vincke eigenlijk best wel weer leuk.

Paradox

Om niet geheel een jaar verstoken te zijn van updates van dit blog bij dezen een quick & dirty post. Als je deze paradox op kan lossen laat het me weten! Zo niet, dan vergeet ik waarschijnlijk de naam er bij te zetten zodat je het misschien wel nooit te weten komt.
paradox

Corrida de toros

Zondag was ik in Las Ventas om naar het stierenvechten te kijken. Vooraf had ik geen enkel idee wat ik er van zou vinden en nog steeds weet ik niet zo goed wat ik er van moet vinden. Ik had gedacht dat het enorm druk zou zijn, maar het hoogseizoen begint in april en houdt een paar maanden later al weer op. Nu aan het einde van september waren de tribunes hooguit voor een kwart gevuld. En onder alle aanwezigen waren veel toeristen, die net als ik naar een authentiek spaans evenement dachten te gaan, maar ik heb zoveel talen horen spreken dat het nauwelijks nog spaans aandeed.
Als ik me van te voren er in had verdiept had ik geweten dat het stierenvechten volgens een vastgesteld protocol verloopt. Van ieder onderdeel heb ik een (heel) kort filmpje gemaakt.

Niet zo geschikt voor de jeugdige lezert!

De stier wordt losgelaten en de kracht en de intelligentie van de stier worden gemonsterd.

De picador steekt een lans in de nek van de stier.

Banderillas worden in de stier gestoken.

De matador moet zijn controle over de stier laten zien.

De matador steekt een licht gekromd zwaard tussen de schouderbladen van de stier.

Deze matador was niet zo goed en werd telkens uitgefloten. Ik vermoed dat hij veel risico nam en steeds in 1 x het hart wilde raken. Uiteindelijk lukt het hem.

De stier wordt afgemaakt.